لازم می دانم از لطف ِ یکایک ِ دوستانی که در اندوه از دست دادن مادر بزرگم (من به ایشان می گفتم مامانی ولی در این جا باید بگویم جده ی مادری ام)(اما نمی گویم) ابرازهم دردی کرده و با تشریف فرمایی ، تماس تلفنی ، پیام کوتاه ، پیام اینترنتی و فرستادن تاج گل (شبیه خودم) بنده را مرهون محبت شان کرده اند نهایت سپاسگزاری را داشته باشم.
آرزو دارم که بخت یارم باشد تا بتوانم در شادی هایتان هم راهی کنم .
کمترین: پژمان حقیقی
4 / دی ماه / 1385
+ نوشته شده توسط پژمان در دوشنبه 4 دی1385 و ساعت
|
